آنچه جامعه امروز ما در عدول از برخی احکام فقهی یا ارزشهای اخلاقی از خود بروز میدهد ریشههای پنهانی دارد که با غفلت سهوی یا تغافل عمدی نادیده انگاشته میشود. در حقیقت نسلهای نوپای ایران مبتلا به «تردید در باورهای دینی و مبانی اسلامی» هستند. چه که سبک زندگی و کنشهای عملی آدمی در چارچوب باورهای اوست. به تعبیر دیگر باید و نبایدهای هنجاری انسان در گرو هست و نیستهای نظری اوست. زیست یک خداباور کاملا متفاوت از یک خداناباور است. همچنین است یک باورمند به حیات ابدی با یک معتقد به حیات فانی.
اخلاقیات، فرادینی و فطری است. فضایل و رذایل اخلاقی فارغ از هر مکتب فکری؛ به محض تصور تصدیق میشوند. اما حکمت شرعیات اغلب در تعبّد است، و تعبّد به شرعیات و التزام به اخلاقیات بدون معتقدات و باورهای ایمانی هرگز در وجود آدمی مستقر نمیشود. البته این اصول و باورها نیز بدون یک سیر آموزشی و تربیتی که باید با براهین عقلی و تعمقات منطقی و ملازم با لطایف فطرت و ادراکات عملی باشد، در قلب آدمی مستحکم نخواهند شد.
آنچه امروز در کشف حجاب و اکل محرمات و شرب مسکرات و روابط غیرمشروع و کاهلی در عبادات مشاهده میشود، ریشه در «نوعی ارتداد خاموش یا جاهلانه» است. البته در این تعبیر مسامحهای بزرگ است. بهتر است بگویم ریشه اینها در «نوعی فقر تربیتی و استضعاف فکری و دینی» است. چرا که نه راهی طی گشته و نه حلاوت فهمی چشیده شده تا بازگشتی صورت پذیرد. خانواده نقش تربیتی خود را به نهادهای اجتماعی واگذار کرده و نهاد روحانیت به دلایل گوناگون پیوستگی و فراوانی لازم را برای تربیت دینی جامعه ندارد.
براستی چگونه ممکن است کسی که در وحی الهی و نبوت پیامبران و ولایت ائمه هدی مملو از شبهه و تردید است، به ارزشهای اخلاقی و احکام تع
برچسب:
نویسنده: مهراد رحمانی
تاريخ: يکشنبه
13 خرداد
1403 ساعت: 12:22